Όλα τα νεότερα στη διαχείριση του διαβήτη
Γράφει η Αθανασία Κ. Παπαζαφειροπούλου, Παθολόγος-Διαβητολόγος, PhD, MSc (Βιοστατιστική), Επιμελήτρια Α’, Α΄ Παθολογικό Τμήμα και Διαβητολογικό Κέντρο, Τζάνειο Γενικό Νοσοκομείο Πειραιά
Στο πρόσφατο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Μελέτη του Διαβήτη (EASD), που φέτος πραγματοποιήθηκε στη Βιέννη, ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα πολλών μελετών που αφορούσαν κυρίως την παχυσαρκία και τον διαβήτη τύπου 1.
Η τιρζεπατίδη παρέχει την ίδια καρδιοπροστατευτική δράση με τη ντουλαγλουτίδη σε άτομα με ΣΔ2 και εγκατεστημένη αθηροσκληρωτική καρδιαγγειακή νόσο (ΚΑΝ), σύμφωνα με τα αποτελέσματα της δοκιμής SURPASS-CVOT.
Στην SURPASS-CVOT, 13.165 ενήλικες με ΣΔ2 και εγκατεστημένη ΚΑΝ (A1c 7-10,5%) τυχαιοποιήθηκαν είτε στη μέγιστη ανεκτή δόση τιρζεπατίδης (2,5 mg τιτλοποιημένη έως 5 mg, 10 mg ή 15 mg) είτε σε ντουλαγλουτίδη 1,5 mg (με εικονική τιτλοποίηση), μία φορά την εβδομάδα. Το πρωτεύον σύνθετο καταληκτικό σημείο, καρδιαγγειακός θάνατος, έμφραγμα του μυοκαρδίου ή αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, ήταν 8% χαμηλότερο για την τιρζεπατίδη έναντι της ντουλαγλουτίδης (λόγος κινδύνου 0,92), πληρώντας τα προκαθορισμένα κριτήρια για μη κατωτερότητα (P=0.003), αλλά όχι ανωτερότητα (P=0.086). Ωστόσο, η ομάδα της τιρζεπατίδης παρουσίασε σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά θανάτου από κάθε αιτία (8,6 έναντι 10,2%) και συσχετίστηκε, επίσης, με μεγαλύτερες μειώσεις τόσο στην A1c (-1,7 έναντι -0,9%) όσο και στο σωματικό βάρος (-12,1 έναντι -5,0%), στα τριγλυκερίδια και την αρτηριακή πίεση σε σύγκριση με τη ντουλαγλουτίδη. Τα ευεργετικά αποτελέσματα του φαρμάκου στην απώλεια σωματικού βάρους επιβεβαιώθηκαν και στα άτομα με ΣΔ1. Μελέτη έδειξε ότι η τιρζεπατίδη προκάλεσε σημαντική απώλεια βάρους, μειωμένες ανάγκες σε ινσουλίνη και βελτιωμένο έλεγχο της γλυκόζης, χωρίς αύξηση της υπογλυκαιμίας, όταν χρησιμοποιήθηκε εκτός ενδείξεων σε ενήλικες με ΣΔ1.
Νέα όπλα κατά της παχυσαρκίας
Φαίνεται ότι νέα όπλα έρχονται να προστεθούν στη θεραπευτική φαρέτρα έναντι της παχυσαρκίας. Ενήλικες με παχυσαρκία χωρίς διαβήτη που έλαβαν τον ερευνητικό, από του στόματος, αγωνιστή υποδοχέα GLP-1, ορφοργλιπρόνη, για 72 εβδομάδες, έχασαν σημαντικά περισσότερο βάρος από εκείνους που έλαβαν εικονικό φάρμακο, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της δοκιμής ATTAIN-1. Ωστόσο, σύμφωνα με μια μεγάλη πανεθνική μελέτη στη Δανία, περισσότεροι από τους μισούς ενήλικες χωρίς διαβήτη που έλαβαν σεμαγλουτίδη για απώλεια βάρους διέκοψαν τη θεραπεία τους εντός ενός έτους, με το μεγαλύτερο ποσοστό να αφορά τις νεότερες ηλικίες. Οι άνδρες, τα άτομα με χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, πολλές συννοσηρότητες και χρήση ψυχιατρικών φαρμάκων είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να διακόψουν τη θεραπεία εντός του πρώτου έτους.
Σε μία άλλη, πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη, με δεδομένα από πέντε εθνικά μητρώα της Σουηδίας, σε 12.388 άτομα με ΣΔ2 και αποφρακτική άπνοια ύπνου, στα οποία συνταγογραφήθηκε συνεχής θετική πίεση αεραγωγών (CPAP) και 737.911 άτομα χωρίς CPAP, βρέθηκε ότι η χρήση της CPAP σχετιζόταν με 26% χαμηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας.
Η δυσφορία του διαβήτη
Τέλος, τονίστηκε ιδιαίτερα ότι οι επαγγελματίες υγείας θα πρέπει να συζητούν τη συναισθηματική πλευρά του διαβήτη σε κάθε επίσκεψη, χρησιμοποιώντας ερωτήσεις ανοιχτού τύπου που αφορούν στο βάρος ή στις προκλήσεις της ζωής με το διαβήτη, σύμφωνα με τις νέες οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Μελέτη του Διαβήτη.
Η «δυσφορία του διαβήτη» αναφέρεται στη συναισθηματική πίεση ή το βάρος που προκύπτει από τη ζωή με τις καθημερινές απαιτήσεις του διαβήτη και μπορεί να περιλαμβάνει ανησυχίες, φόβους, ενοχές, απογοήτευση ή θλίψη γύρω από την ίδια τη διαχείριση της νόσου, το στίγμα και την ανησυχία για μακροχρόνιες επιπλοκές.
Τα υπάρχοντα δεδομένα υποδηλώνουν ότι περίπου 1 στους 3 ενήλικες με ΣΔ1 και ΣΔ2 βιώνουν κάποιο είδος δυσφορίας, λόγω του διαβήτη τους. Αυτή η δυσφορία μάλιστα, είναι πιο συχνή αμέσως μετά τη διάγνωση, κάθε αλλαγή στη θεραπεία, τη διάγνωση τυχόν επιπλοκών ή άλλους παράγοντες στρες στο πλαίσιο της νόσου.
